“La Grecia è un paese dalle linee giuste. Nulla è troppo alto né troppo basso: sembra un paese sorto e cresciuto in una serra. L’oceano e le alpi sono lontane dalla Grecia; anche il cielo ed il mare non sono mai troppo azzurri. Sembra che una leggera coltre grigia ricopra tutto il paese. I monti non sono mai troppo alti e si ha sempre l’impressione che si possa andare ovunque a piedi e senza fatica. I fiumi non sono mai troppo larghi; ci sono dei corsi d’acqua che invitano alla passeggiata lungo la loro sponda e alle meditazioni filosofiche. Così era l’Ilisso che ora non esiste più che scorreva ad Atene e lungo il quale nelle chiari notti estive Socrate in compagnia di Aspasia, cortigiana e intellettuale passeggiava discutendo con lei dei problemi dell’essere e del divenire.”

“Η Ελλάδα είναι μια χώρα με σωστές γραμμές. Τίποτα δεν είναι πολύ ψηλό ούτε χαμηλό. Μοιάζει με χώρα  που γεννήθηκε και  αναπτύχθηκε μεσα σε θερμοκύπιο.
Ο Ωκεανός και οι Άλπεις βρίσκονται μακριά από την Ελλάδα. Ακόμα και ο ουρανός με τη θάλασσα, δεν είναι ποτέ πολύ γαλάζιοι. Φαίνετε σαν μια ελαφρυά γκρίζα στρώση να καλύπτει ολόκληρη τη χώρα. Τα βουνά δεν είναι πολύ ψηλά και σου δίνει πάντα την εντύπωση οτί  μπορείς να πάς παντού με τα πόδια χωρίς κόπο.
Τα ποτάμια δεν ειίναι ποτέ πολύ φαρδιά. Υπάρχουνε ρυάκια που σε προσκαλούν για βόλτες δίπλα στην όχθη και  φιλοσοφικούς στοχασμούς. Έτσι ήτανε και ο Ιλλισος που δεν υπάρχει πια, έρεαι” στην Αθήνα, καταμήκος  του οποίου, τις φωτινές καλοκαιρινές νύχτες, ο Σωκράτης συντροφιά με την Ασπασία, εταίρα διανοούμενη, περπατούσαν συζητώντας για τα προβλήματα του είναι και του γίγνεσθαι.”

da “ Giorgio de Chirico, il Mistero dell’Infinito”, 1974 [1 h 3'] di Franco Simongini, gentilmente concesso dalla Fondazione Giorgio e Isa de Chirico, Roma